Artykuły

Rozruch różnych silników elektrycznych

Rozruch dużych silników synchronicznych przeprowadza się za pomocą dodatkowego silnika, doprowadzając wirnik silnika synchronicznego do znamionowej prędkości obrotowej — po czym przyłącza się silnik do sieci. W nowoczesnych silnikach synchronicznych stosowany jest w większości wypadków asynchroniczny rozruch silnika synchronicznego. W tym celu na wirniku umieszczone są dodatkowe uzwojenia, dzięki którym wirnik może osiągnąć 95-^97% prędkości synchronicznej. Po osiągnięciu prędkości obrotowej zbliżonej do synchronicznej uzwojenie wzbudzenia (zwarte w czasie rozruchu za pomocą opornika) odłącza się od opornika i przyłącza do wzbudnicy. Wadą tego sposobu rozruchu jest pobieranie z sieci dużego prądu rozruchowego.

Skomplikowana budowa, dość duży koszt, konieczność wzbudzania prądem stałym, skomplikowany rozruch oraz wypadanie z synchronizmu i zatrzymywanie się przy przeciążeniu są dużymi wadami silników synchronicznych i dlatego są one stosunkowo rzadko stosowane; zazwyczaj są stosowane do napędu urządzeń, w których wymagana jest ściśle stała prędkość obrotowa, niezależna od zmian obciążenia np. do napędu sprężarek, przetwornic, dmuchaw, wentylatorów kopalnianych, pomp itd. Obecnie silniki synchroniczne są coraz częściej stosowane w elektrowniach lub punktach dużego odbioru energii elektrycznej celem poprawy współczynnika mocy (cos <p) pobieranego prądu jako tzw. kompensatory synchroniczne. Jeśli zwiększymy znacznie prąd wzbudzający, to silnik synchroniczny zacznie pobierać z sieci prąd bierny pojemnościowy i przez to zmniejszy się ogólne przesunięcie fazowe wywołane charakterem indukcyjnym odbiorników (silników asynchronicznych i transformatorów). W kompensatorach synchronicznych reguluje się prąd wzbudzenia w oparciu o wskazanie specjalnego przyrządu pomiarowego tzw. miernika kosinusa fi (fazomierza). Stosowane są również ręczne szlifierki elektryczne. Często są one osadzane na suportach tokarek lub strugarek do szlifowania wałków, otworów lub płaszczyzn.

Ostatnio zaczęły się pojawiać narzędzia uniwersalne. Na kadłub zawierający silnik o mocy 250 W z przekładnią zębatą umożliwiającą regulowanie prędkości obrotowej   od   1000 do 16 000 obr/min nasadzane są odpowiednie głowice pozwalające na umocowanie narzędzi do: szlifowania, polerowania, grawerowania, szczotkowania, wiercenia, cięcia tarczowymi piłami, cięcia nożycami itp. W niektórych krajach stosowane są jednofazowe komutatorowe silniki szeregowe dużej mocy w trakcji elektrycznej. Działają one na tej samej zasadzie, co silniki uniwersalne małej mocy. Zasilane są one z sieci trakcyjnej prądem o częstotliwości 16 2/3 Hz za pośrednictwem transformatora o zmiennej przekładni. Pozwala to na regulację napięcia i odpowiedni rozruch silnika. Silniki komutatorowe mogą być również budowane jako silniki trójfazowe (szeregowe lub bocznikowe). Stojan trójfazowego komutatorowego silnika szeregowego ma uzwojenie trójfazowe, podobnie jak stojan silnika synchronicznego i wytwarza się w nim wirujące pole magnetyczne. Wirnik uzwojenia wykonany jest podobnie jak twornik prądnicy prądu stałego, lecz do komutatora doprowadza się prąd trójfazowy za pośrednictwem trzech szczotek rozmieszczonych symetrycznie. Wirnik i stojan muszą mieć uzwojenie o tej samej liczbie biegunów. Przy pewnym położeniu szczotek osie strumieni wirujących pól magnetycznych pokrywają się i moment obrotowy jest równy zeru. Przez przesunięcie szczotek następuje przesunięcie osi strumieni i powstaje moment obrotowy, którego wartość zależy od położenia szczotek. Pozwala to na regulowanie prędkości obrotowej (falowniki dostępne na http://www.falowniki.pl) w zakresie od 50% do 140% prędkości znamionowej synchronicznej.

 

VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 10.0/10 (1 głos )
VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 0 (z 0 głosów)

Zostaw odpowiedź